Het Majoor Boshardthuis

Dit keer heb ik het andersom gedaan. Gewoon besluiten dat ik zin had in een museum met een vriendin, reserveren en genieten. Geen onderzoek of contact vooraf. Gewoon zoals 'normale' mensen doen.
Aan de Oudezijds Voorburgwal 19 staat één van de oudste stenen huizen van Amsterdam. Het werd in 1605 gebouwd in opdracht van een Letse koopman en het gebouw is nu in gebruik bij het Leger des Heils. Om de hoek, in de Oudezijds Armsteeg, zit het Leger des Heilsmuseum. Het is een museum dat ik nooit op mijn bezoeklijstje had staan maar het is mooi weer en misschien kan ik via het museum

ook wel naar het prachtige voorhuis.
Wat blijkt? Het Leger des Heilsmuseum bestaat niet meer. Maar het huis aan de Oudezijds, is voor bezoekers geopend onder de naam 'Het Majoor Boshardtthuis'. Je moet wel eerst even reserveren voor de gratis rondleiding. En dat deed ik dus.

Op het gereserveerde tijdstip, worden we welkom geheten door twee heilsoldaten. Het uniform van vroeger is inmiddels vervangen door een trui, polo of bodywarmer. Dat geeft mij toch een wat prettiger gevoel. De afstand die ik voelde met uniform is voor mij nu verdwenen. Kees is onze gids en na een welkomstwoord, een introductiefilm en een samenvatting in zijn eigen woorden, gaan we buitenom het beloofde pand in. De eerste wenteltrap is nog origineel en heeft prachtig uitgesleten treden. De groep loopt door naar zolder om daarna per verdieping af te dalen. Op de zolder staan 6 bedden en een wiegje. De ruimte was vanaf de jaren '70 in gebruik voor de opvang van vrouwen. We mogen overal aanzitten en alles openen. Dat voelt

best wel vreemd omdat alles zo is ingericht dat het net lijkt of de bewoners even de deur uit zijn. Alle schroom overwinnend en met de wetenschap dat het museumstukken zijn, levert mij wat meer moed op om laadjes open te trekken.

Als iedereen plaats heeft genomen op een bed, speelt Kees een audiobestand af met daarop vier verhalen van voormalige bewoonsters. Heel erg aangrijpend. Vooral omdat er ook is uitgezocht wat er van deze bewoonsters is geworden. Aan het einde van de verhalen, maakt Kees in zijn eigen woorden een samenvatting en geeft wat aanvullende info.

De 3e verdieping is nu in gebruik als kantoor en slaan we over.

Op de 2e etage woonde een opgevangen familie. Deze ruimtes zijn nu gevuld met tentoonstellingen. Aan de voorkant van het pand is een tentoonstelling over het leger en majoor Boshardt zelf. In het achtergedeelte is een tentoonstelling over mensenhandel. Erg indrukwekkend.
Kees loopt tussen de twee ruimtes heen en weer om alle vragen te beantwoorden en extra informatie te geven.

De eerste verdieping was het domein van de majoor. De ruimtes zijn ingericht met haar eigen spullen die na haar vertrek, opgeslagen waren. Dit is pas een tiny house! In de ruimte is een bed, kantoortje, ontvangstruimte

en zithoekje. Op de kleine tv wordt een film afgespeeld die door Kees na afloop van commentaar wordt voorzien. De keuken gooit mij terug in de tijd. Ook de stencilmachine waarmee de plaatselijke strijdkreet werd gedrukt, is een bron van herkenning.

In de museumwinkel koop ik Eberhardjes en mijn vriendin koopt sokken van Let's do goods. Na nog wat in de giften-box gedaan te hebben voor de geweldige gratis rondleiding, nemen we afscheid van Kees en zijn collega's. 

Is dit museum toegankelijk voor mensen met een visuele of auditieve beperking? Eigenlijk wel ja. Er wordt op de site vermeld dat het pand niet toegankelijk is voor rolstoelers. Met de prachtige verhalen van Kees en de ondersteunende, ondertitelde, filmpjes, is alles voor mij heel goed te volgen.

Kortom: Je hoeft geen heilsoldaat te zijn om te genieten van dit prachtige pand en de mensen die het toegankelijk maken!!!