Wereldmuseum Amsterdam

Een dag voor de ‘grote’ vakantie, hebben de juffen en meesters een studiedag. Dus oma mag met het kleinkind op stap! Dit keer gaan we naar een favoriet uit mijn jeugd: het Tropenmuseum. Nu bekend onder de naam Wereldmuseum Amsterdam. Voorbereiden dus.
De site ziet er op het eerste gezicht mooi uit maar als ik wil horen wat ik niet zie, blijken  alleen  de plaatjes die ook een functie als link hebben, uitgesproken te worden: “Link”. Gebruikelijk is om aan een foto of hyperlink een Alt-tag mee te geven. Deze lezen dan de naam en een beschrijving

van de afbeelding of link voor. De teksten op de pagina’s worden gelukkig wel vaak voorgelezen.

Als ik zoek naar de toegankelijkheid van het museum, vind ik, na lang browsen,  de toegankelijkheidverklaring van de website: “ … Toegankelijkheid van de site: De onderzochte pagina’s voldoen nog niet aan WCAG 2.2 niveau AA; er zijn verschillende verbeterpunten gevonden bij dit onderzoek. Op dit moment is de website daarom nog niet (helemaal) bruikbaar voor iedereen. Mensen die blind, slechtziend, doof of andere functieproblemen hebben, kunnen moeite hebben met het gebruik van de website. Er valt voor hen veel winst te behalen door de toegankelijkheid van de website te verbeteren…“ 

Ik kan helaas nergens vinden wanneer de site getest is of wanneer de tekortkomingen opgelost gaan worden. Wellicht een actiepunt voor de webredacteur van het Wereldmuseum.

Over de toegankelijkheid van het museum zelf, kan ik vinden dat een hulphond mee mag. Dan maar via het contactformulier mijn vraag stellen.
" ... Mijn vraag/opmerking: Ik wil komende vrijdag met mijn kleinkind van 6 naar het museum komen. Ikzelf ben slechtziend en wil vooraf graag weten hoe ik het museum kan beleven. Is er een audiotour? Zo ja, is het scansymbool goed herkenbaar? Zijn de bordjes goed leesbaar/ goed te scannen met een voorlees-app?
Vinden jullie het museum toegankelijk genoeg voor iemand die slechtziend is en begeleid wordt

door iemand die nog niet kan lezen? ...“

Nog dezelfde middag krijg ik een antwoord: “… Voor mensen die blind of slechtziend zijn, én hun ziende vrienden, familie en begeleiders, biedt Wereldmuseum Amsterdam een interactief programma aan. De tentoonstelling 'Onze koloniale erfenis' is toegankelijk gemaakt voor blinden en slechtzienden. In deze audiotour word je door de tentoonstelling meegenomen aan de hand van beeldbeschrijvingen en verschillende voelobjecten, zoals een reliëftekening. De audiotour is alleen onder begeleiding toegankelijk, omdat alles met QR-codes of leen device te bedienen is. …”
We gaan het dus proberen!

Here we go

Ooh wat voel ik mijzelf soms mega blind! Bij de balie in het museum, blijkt mijn elektronische museumjaarkaart niet goed naar mijn nieuwe mobiel mee gemigreerd te zijn. Met de ingebouwde loep-functie moet ik mijzelf opnieuw aanmelden met een wachtwoord dat ik ergens had opgeslagen. Het kleinkind rent ondertussen tussen mij en de balie heen en weer om hen op de hoogte te houden.
Gelukt, denk ik. Maar opnieuw bij de balie aangekomen, blijkt mijn kaart nog op mijn oude mobiel aangemeld te zijn. Dus dan maar betalen. Als antwoord op mijn vraag naar de audiotour, word ik verbaasd aangekeken. “Die hebben wij niet meer mevrouw.”  Verbouwereerd zoek ik mijn mailtje op en laat dit lezen. Het leen-device is er niet meer en de audiotour bedien je door de QR-code met de mobiel te scannen.Het is niet anders.

Wow wat is dit museum veranderd! De grote middenzaal is op dit moment ‘verboden gebied’

omdat daar een nieuwe tentoonstelling wordt opgebouwd. We gaan dus direct door naar een hele leuke ruimte van waaruit feestmuziek klinkt. Het blijkt een expositie over feesten te zijn. Met mijn neus op het infobord lees ik dat je een lijstje voor een specifiek feest kunt kiezen en dan op zoek moet gaan naar voorwerpen die bij dat feest horen. Het kleinkind gaat voor Braziliaans carnaval!

Helaas komen we niet verder dan dat. Hij kan niet overal bij en samen kunnen we niets lezen. Teleurgesteld genieten we nog wel van de vele kleuren om ons heen en gaan we naar het ‘echte’ werk.
Ook het volgende deel heeft geen QR-codes maar wel borden met grote letters die voor minder slechtzienden zeker te lezen zijn. Dus dan maar weer door.

De tentoonstelling over het koloniale verleden is mooi opgezet. Samen zoeken we de QR-codes en kijken we naar de info die op mijn scherm verschijnt.

De intentie is goed maar het is duidelijk niet getest door iemand met een visuele beperking. Voor goedzienden biedt de info veel extra informatie maar voor mij is het een blur. Na het inschakelen van een loepje, kom ik er achter dat er bij sommige scans in kleine lettertjes een optie voor taalkeuze staat. Of niet. Soms lukt het om naar een gesproken tekst te luisteren maar helaas is dat af en toe ook niet mogelijk. Jammer.

Wie denkt dat de huisjes van vroeger er nog zijn: nee. Het gebouw is gevuld met mooi ingerichte ruimtes die voor ons niet op de bedoelde manier toegankelijk zijn. Ook het kleinkind is een beetje teleurgesteld. Maar niet getreurd, wij gaan naar het café voor de lunch!
Daar aangekomen vind ik weer de kleine bordjes met tekst waarop naar alle waarschijnlijkheid

staat wat ik kan kiezen. Maar hulp is nabij!!! Ik zie iemand met zwarte kleding staan die mij graag wil helpen. Hij vertelt mij wat de soep is, schept deze op en helpt het kleinkind aan een kinderlunch-box. Ook helpt hij mij bij het afrekenen want dit gebeurt via een selfservice scherm. Als ik vraag hoe de tosti nu naar ons toekomt, vertelt hij dat deze door de keuken gebracht wordt. Tijdens het afrekenen kom ik er achter dat deze aardige mijnheer helemaal niet in het café werkt. Hij is een manager van het Wereldmuseum en onder andere de ontwerper van het kassa systeem. Oeps.
De tosti is trouwens de lekkerste tosti ooit, behalve dan die van papa, zegt het kleinkind tot slot. 

Is het Wereldmuseum net zo toegankelijk als zij zelf denken? Nee, helaas.

Het is een prachtig pand met mooie en interessante exposities. Maar ondanks de tentoonstelling die met de QR-audiotour te volgens is, is het voor iemand met een visuele beperking behoorlijk frustrerend. In het café is geen personeel. Alleen iets uitkiezen en afrekenen wordt dan een uitdaging. Ik wil niet miepen over de trapleuningen die aan de onderkant vies zijn of over het, overigens prachtige, trappenhuis dat van bovenaf een glijbaan lijkt. Er is zeker geprobeerd om met grote letters voldoende informatie te geven over de exposities in het algemeen. Maar als het lezen erg vermoeiend is, maken heel veel grote letters het niet beter behapbaar.

Misschien dan maar volgende keer met één van de gratis rondleidingen in een weekend mee om te zien wat ik gemist heb.