Het Kunstmuseum Den Haag

 

Kunstmuseum Den Haag

Omdat ik toch een afspraak in Den Haag heb, wil ik dit combineren met een bezoek aan het Kunstmuseum. Een uitstapje naar Den Haag maak ik per slot van rekening niet elke maand. Mijn interesse naar wat modernere kunst is namelijk gewekt.

Op de website kom ik er achter dat men waarschijnlijk nog maar net bezig is met het maken van een toegankelijke website. Van vrijwel alle afbeeldingen zijn er maar twee waar de naam van de foto in

een alt-tekst genoemd wordt en een paar waarbij de maker van de foto wordt genoemd. Één heeft wel een duidelijke beschrijving van wat er op de foto te zien is. Het zou fijn zijn als mijn spraak-software mij meer kan vertellen over wat ik niet zie.
Het museum is toegankelijk voor rolstoelers, rolator-bestuurders en hulphonden. Begeleiders hebben gratis toegang. Helemaal onderop de pagina met betrekking tot toegankelijkheid vind ik het volgende: “Toegankelijkheidsbeleid. Het Kunstmuseum wil graag een toegankelijk museum zijn. Dat is het nog niet voor iedereen. Daarom staan we open voor suggesties en verbeteringen.”

Het museum heeft veel beeldende kunst maar op de tentoonstellingen-pagina zie ik dat er een tentoonstelling is over wonderkamers. Dat lijkt mij leuk. “….Kunst is voor iedereen en het Kunstmuseum is voor alle leeftijden. Ontdek Wonderkamers en kom verdwalen in kunst, mode en design in spectaculair vormgegeven kamers.….” Alleen lijkt deze tentoonstelling er speciaal voor kinderen te zijn.

Toch maar even bellen. Na een wirwar binnen het keuzemenu kies ik uiteindelijk voor de telefoniste. En dat is zij: de telefoniste. Zij kan mij alleen niet doorverbinden met vragen over toegankelijkheid.Voor deze vragen moet ik toch echt een mail sturen want zij kan mij hierover geen informatie verstrekken.

Dan maar een mail.
“....Komende vrijdag wil ik het Kunstmuseum bezoeken en dan met name de Wonderkamers. Via de website  krijg ik de indruk dat deze kamers vooral voor kinderen/gezinnen geschikt zijn. Ik wil graag weten of het ook voor voormalige kinderen interessant is.
Mijn tweede en misschien ook wel mijn belangrijkste vraag is Hoe toegankelijk is het Kunstmuseum voor mij? Ik ben namelijk slechtziend en zie alles door een dikke waas. Details ontgaan mij maar met een goede beschrijving kan ik mij een goede voorstelling maken van wat ik niet zie. In hoeverre zijn jullie ook voor mij toegankelijk?......” 

Ik krijg een leuk en spontaan antwoord terug met daarin de opmerking dat de Wonderkamers zeker ook voor mij leuk zijn maar als ik deze

echt wil beleven en de bijbehorende game wil spelen, ik het beste iemand kan meenemen die dat samen met mij gaat doen.
Beleefd als ik ben, vraag ik per mail of ik uit hun mail mag citeren. Marketing wil graag weten in welke context dit gebeurt en vraagt een ruwe opzet van de blog voor zij daarop een antwoord kunnen geven. Ik ontvang vervolgens het eerste antwoord volledig herschreven terug waarbij alle sjeuïgheid weggelaten is.De volledige suggestie die marketing na deze mailwisseling voorstelt, laat ik voor wat het is. Als reactie op de in mijn ruwe tekst genoemde toegankelijkheid stelt marketing het volgende stukje tekst voor: “...Daarnaast is het museum zich bewust van de beperkingen die de Wonderkamers - en het museumgebouw in het algemeen - met zich meebrengen en dat de toegankelijkheid zeker verbeterd kan worden. Kunstmuseum Den Haag werkt hard aan het museum van de toekomst waar het fysiek én online bezoek verwelkomend is voor iedereen...”

Dat het museum druk bezig is met verbeteren wist ik nog niet tijdens het bezoek. Maar gelukkig weet ik dat nu wel.

Here we go

Mij werd dus aangeraden om een ziende persoon mee te nemen voor als ik de Wonderkamer ga bezoeken. Een goede vriendin woont in de buurt van het museum. Dus ik verenig het leuke met het aangename en we besluiten samen te gaan. Omdat ik flink te vroeg ben, ga ik alvast naar binnen om om daar een broodje te eten.

Aan het einde van een lange glazen gang die over de vijver heen lijkt te gaan, is er rechts een hokje waar ik mij

meld. De dame achter het glas kijkt wat verstoord op want ik blijk nog een stukje verder te moeten lopen. Links aan het einde van een eveneens prachtige hal staat een suppoost die de toegangsbewijzen scant. Ik heb geleerd van mijn bezoek aan het Van Gogh en heb dus gereserveerd voor mijn museumkaart en de gratis begeleider. Ik steek direct van wal en vraag naar de Wonderkamers. Maar helaas, op dat moment is er een groep van 50 mensen binnen en een uur later wordt er een nog grotere groep verwacht. Pech, maar gelukkig heeft het Kunstmuseum meer te bieden. Mijn jas en rugzak mogen niet mee naar binnen. Omdat het instellen van een locker mij niet lukt, loopt de suppoost met mij mee naar de garderobe om te vragen of mijn tas daar ook mag worden afgegeven. Dat mag en ik maak mij klaar voor een bezoek. Loepje mee, stok mee, mobiel en oortjes mee en ik ga weer terug naar het toegangspoortje.
Hier zit nu een andere suppoost die een beetje nors overkomt. Ik vraag waar ik een audioguide kan krijgen en

hij wijst naar een balie en zegt dat ik daar de QR-code kan scannen. Met wat gezoek en gepruts maak ik een scan en ik kan via de store een audioguide-appdownloaden. Terwijl ik de app probeer te installeren, word ik door een medewerker aangesproken. De suppoost heeft aan iemand gevraagd om mij te komen helpen. Zo zie je maar dat schijn ook hier bedriegt.

Aan het buffet van het grand-café koop ik een lekker maar duur broodje en ik begin met het luisteren van de audioguide. Vincent Bijlo spreekt de informatie in over het gebouw dat door zijn overgrootvader, de architect H.P. Berlage. is ontworpen.

Als mijn afspraak zich meldt, laat ik de begeleiderskaart aan de dienstdoende suppoost zien en we gaan samen

de collectie van dit prachtige gebouw bekijken.

We beginnen bij de keramiek expositie van Jan van der Waart. Helaas staat hier weinig informatie bij en ook de audioguide biedt geen info. Dit is dus voor zowel ziende, als slechtziende bezoekers pech.
Gelukkig heeft een groot deel van de overige exposities wel een plek in de audioguide. Heel soms staat er een QR-code op het kaartje met informatie bij de kunstwerken. Maar bij de meeste moeten we zoeken naar het al dan niet aanwezige plaatje binnen de audioguide. De verschillende items staan wel gesorteerd per expositie maar ik kan geen relatie vinden tussen de app-onderdelen en de route die we lopen. Wij hebben in ieder geval veel lol gehad bij onze speurtocht maar dat lijkt mij niet de bedoeling. Vooral als het druk is is zoeken naar een besproken kunstwerk wat onhandig.

Thuis scroll ik nog een keer door de audioguide-app. Ik zie nu, met mijn loepje, dat er meerdere mogelijkheden zijn om naar beschrijvingen te gaan. Als je van links naar rechts swiper, of andersom, kom je op een volgende

pagina met nog meer informatie. Helaas worden de puntjes die aangeven dat naast het scherm, nog een pagina is, niet door de Voice-over voorleesfunctie voorgelezen. Hopelijk werkt dit beter bij de andere musea die met deze app werken als gratis audioguide.

De medewerker liet mij vooraf weten dat het Kunstmuseum niet echt toegankelijk is voor mensen met een visuele beperking. En is het museum net zo toegankelijk als zij zelf denken? Ja, jammer genoeg wel.
Als er bij de schilderijen wordt aangegeven dat het om een 'besproken kunstwerk' gaat, scheelt dat al een hoop zoekwerk. Helemaal fantastisch zou natuurlijk een scansysteem zijn dat al op een afstand van een halve meter spontaan informatie begint te geven. Maar dan moet er op een geheel ander systeem overgegaan worden en dat komt met een prijskaartje. De trappen zijn prachtig maar als je geen diepte ziet, is het net een glijbaan waar je vanaf moet. Het museum is een monument én een kunstwerk. Aanpassingen die voorkomen dat je misstapt, zullen waarschijnlijk niet mogen. Al met al heb ik wel een leuke en interessante middag gehad!