Het is zo ver. Mijn eerste museumbezoek zonder begeleider om mij te vertellen wat ik niet zie. Maar held als ik ben, neem ik wel mijn kleinkind mee voor de morele ondersteuning en afleiding.
Het principe is simpel. Ik bel een museum op en vraag hen in hoeverre het museum toegankelijk is voor mij als visueel beperkte. Daarna bezoek ik het museum om te kijken in hoeverre hun eigen inzicht klopt.
Het Scheepvaartmuseum Amsterdam (SMA)
Ik: Hallo, ik wil morgen met mijn kleinkind het museum bezoeken. Ik weet dat dit kan maar ik zie nog maar 5%dus het lezen van bordjes en goed zien van de voorwerpen, is een dingetje. Mijn kleinkind kan helaas nog niets voorlezen.
SMA: Dus als ik het goed begrijp, is uw vraag: hoe ga ik dat doen?
Ik: ja, zo ongeveer.
SMA: Wij hebben een audiotour die vrijwel in het hele museum gebruikt kan worden. Ook op het VOC schip.
Ik: Mijn ervaring hiermee is dat die door mij vaak niet al te best te vinden zijn.
SMA: Ja, ook mensen zonder een visuele beperking hebben soms moeite met het vinden van het scan-icoon.
Ik: Ik maak er anders wel een speurtocht van met mijn kleinkind.
SMA: Het handigst is om iemand mee te nemen die wel goed kan lezen. Deze persoon heeft dan gratis toegang tot het museum (op vertoon van de begeleiderskaart).
Maar hoe stelt u zich een bezoek zelf voor?
Ik: Ik zou het eigenlijk niet weten. Vroeger toen ik nog beter zag, was het geen probleem. Tegenwoordig ga ik met mijn man die alles voorleest en waar nodig alles beschrijft. Nu ik gestopt ben met werken, wil ik graag mijn oude hobby weer oppakken. Het scheepvaartmuseum is het eerste dat ik benader om te kijken in hoeverre dit mogelijk is.SMA: Weet u wat, ik laat mijn collega’s weten dat u morgen komt zodat zij u eventueel op de vloer extra assistentie kunnen geven. Als u zich bij de infobalie meldt, kunnen wij elkaar een hand geven. En ik stel het op prijs als u ons laat weten hoe het bezoek ging.
Ik: Dat zal ik zeker doen. Mijn herkenningsstok zal goed zichtbaar zijn zodat men weet dat ik het niet helemaal zie.
De volgende dag meld ik mij met mijn herkenningsstok goed zichtbaar bij de kassa. Daar wordt ik vrolijk
welkom geheten en er wordt mij een indeling van het museum aangeboden. Mijn herkenningsstok houd ik nog ietsje hoger boven de borsthoge balie en zeg “die kan ik niet gebruiken”. Hierna verwijst de medewerker mij vriendelijk naar de infobalie op de binnenplaats.
Here we go......
Ik meld mij bij de infobalie en vraag
naar de meedenkende dame die ik de dag daarvoor aan de telefoon had
gehad. Zij is niet bekend bij de infodame....
Vervolgens krijg ik een folder met wat er allemaal te doen is in het museum. Ook deze wijs ik af nadat ik nogmaals met mijn herkenningsstok op en neer beweeg.
Op de hele boot hebben we 2, speciaal
voor kinderen, audiotour-icoontjes gevonden. Nadat ik meerdere keren
mijn enkel verzwikte, omdat een authentiek nagemaakte boot nu eenmaal
kleine hoogte verschillen op de vloer kent, vraag ik aan de enige
zichtbare medewerker (bewaker?), of er maar 2 iconen zijn. “Nee
hoor mevrouw, beneden en boven zijn er nog een aantal”. En hij
loopt weer door. Stuntelend met mijn stok, een audiotour en een
kleinkind, verlaten wij het schip.
Gelukkig hadden wij voor het kleinkind nog een hoogtepunt op het prachtige binnenplein. Een klein muisje dat zat te bedelen bij een tafeltje met bezoekers.
De hamvraag: Is het Scheepvaartmusem inderdaad net
zo toegankelijk voor mensen met een visuele beperking als zij zelf
denken: JA (helaas)
Maar het is zeker de moeite waard om
met een goedziende begeleider nog een keer terug te komen.
Nakomend bericht van het Scheepvaartmuseum:
Heel veel dank voor het delen van je ervaringen. Daar gaan we zeker mee aan de slag.
Jammer dat we elkaar niet even konden ontmoeten, wellicht een volgende keer?
Heel veel succes met je verdere museumbezoeken!
Hartelijke groet,






