Stap 2 Wat wil ik nou eigenlijk doen?

Wat is toegankelijkheid eigenlijk?

Speurend over het internet, zie ik dat het ministerie van COW het laatste jaar hier niets
over gepubliceerd heeft en dat de gratis Dikke van Dale het woord ook niet kent.

Maar gelukkig zijn er sites die zich toespitsen op toegankelijkheid. Op één van deze sites vond ik het volgende:

Toegankelijkheid betekent dat iedereen, ongeacht hun beperkingen, in staat is om gebruik te maken van een product, dienst, omgeving of informatie. Het gaat erom barrières weg te nemen, zodat mensen zelfstandig, veilig en comfortabel kunnen participeren in de samenleving.
Kortom, toegankelijkheid is zó breed dat ik mij best kan voorstellen dat men wel eens een steekje kan laten vallen.

Voor mij betekent het in ieder geval dat:

• het museum goed bereikbaar is met het OV;

• er een audiotour beschikbaar is waarbij de markeringen goed herkenbaar in het museum te vinden zijn. Of natuurlijk een gids die mij kan vertellen wat ik niet zie;

• bij trappen, het einde van een trede goed herkenbaar is. Maar ook dat de trapleuning aan de
  onderkant schoon is (geloof me, je weet wat ik bedoel als je regelmatig de leuning vasthoudt.)

  

• de verlichting helder maar niet fel is;

• er toegankelijke suppoosten zijn aan wie je iets kunt vragen.

  
   Je snapt het al, dit zijn open deuren die de meeste bezoekers waarderen.

Er zijn een aantal prachtige sites met daarop veel musea die toegankelijk zijn verklaard. Zoals Ogen en Oren tekort Per museum is hier aangegeven wat de toegankelijkheid in de praktijk betekent.

En Toegankelijk Museum geeft aan welke activiteiten musea hebben waarbij er rekening wordt gehouden met toegankelijkheid

Wat ga ik doen? Eigenlijk helemaal niets bijzonders. Ik ga een museum bellen en vragen hoe
toegankelijk zij zijn voor iemand die nog geen 8% kan zien.

En daarna bezoek ik het museum om te ervaren of wat ik aan de telefoon aan informatie kreeg, ook in de praktijk klopt.

Ik ben benieuwd!!!!

De eerste stap

Het is bijna zover: Binnenkort stop ik met werken.

Dit is volledig mijn eigen keuze maar het klinkt wel raar. Na al jarenlang volledig arbeidsongeschikt te zijn verklaard, was ik toch elke keer weer op zoek naar een mogelijkheid om aan de slag te blijven.

Een flinke burn-out deed mij inzien dat de IT niet meer mijn plek was. Dus na een omscholing tot Coach dacht ik een nieuwe carrière als interne Job-coach te gaan volgen. Helaas bleek na anderhalf jaar dat het vertellen wat mensen moeten doen, niet voor mij is weggelegd. Waarschijnlijk ook omdat ikzelf niet al te makkelijk advies aanneem en mij hun weerstand goed kan voorstellen...

Dus dan maar weer iets anders: de zorg. Met ruim 25 jaar ervaring als vrijwilliger met dementerende ouderen, dacht ik dat dit mijn nieuwe stap in mijn loopbaan zou zijn.

MIS!

Ook al ziet niet iedereen dat ik slechtziend ben, ik zie ook niet iedereen. En dat is vervelend als mensen afhankelijk van je zijn.Dus toen viel de beslissing om dan toch toe te gaan geven aan mijn moeheid en onvermogen om mijn werk, welk werk dan ook, goed uit te voeren.

Maar ja, toen kwam de recruiter die met allerlei argumenten mij toch weer de IT in wilde krijgen. Mijn argumenten dat ik er al 4 jaar uit was, flink slechtziend ben, met een vergroting van 14X achter een scherm zit en niet meer dan 24 uur per week aan kan, bleken zijn argumenten toch doorslaggevend te zijn.

En daar ging ik weer…

Maar nu houdt het op. Als ik thuis kom, ben ik uitgeput. Lopen met de hond is regelmatig te vermoeiend en naar de snackbar in plaats van zelf koken, gebeurt steeds vaker. En dan nog het feit dat mijn zicht, na jarenlang redelijk stabiel, weer achteruit is gegaan. Ik moet er aan geloven.

En nu?
Plannen te over!!!

Mijn grote hobby, het bezoeken van musea, wil ik weer serieus oppakken. Maar hoe zal dat gaan? In mijn eentje en met niemand die de bordjes kan voorlezen?

We gaan het zien 😎