Designmuseum Den Bosch

Mijn partner, een muziekofiel, opperde om samen naar de tentnstelling over het werk van Jamie Reid te gaan. Van deze grafisch ontwerper hebben we een paar ontwerpen voor The Sex Pistols in de platenkast staan. Nu is de kans om meer te kunnen bewonderen in het Designmuseum. Voorbereiden dus!

De startpagina van de website is bewegelijk. Dat wil zeggen dat er veel afbeeldingen op het scherm ronddraaien. De foto is weer verschoven voor ik goed heb kunnen focussen om te zien wat er voorbijschiet.

Als ik met de muis een foto aanklik, wordt er niets voorgelezen. Gelukkig wordt er wel per expositie besproken wat er te zien is zodat de foto’s bijzaak worden. Jammer.

Het vergrootglas waarmee je door de site kunt zoeken naar bijvoorbeeld rondleidingen, heeft de originele naam: Naamloos link. Maar op de zoekpagina zelf, is er wel een knop om alles voor te laten lezen. Deze knop is hilarisch! Een mooie vrouwenstem zegt “zoeken, zoeken naar”. Als ik dan een zoekopdracht geef en op de voorleesknop klik, verdwijnt de zoekopdracht en zegt de mooie stem weer “zoeken, zoeken naar”. De functie is er dus wel maar het doet hier niets. Dan maar tabben door de pagina (tab, tab, tab, etc.). Overal waar je op terecht komt, roept mijn spraaksoftware de naam van de kop waar het op staat. Heel handig want op deze

pagina heeft alles een naam en zo kan ik ook de zoekfunctie makkelijk vinden. Dit is op de pagina waar ik zit, de enige met de naam Naamloos.
Het is erg jammer dat de site niet goed toegankelijk gemaakt is met alt-teksten. Deze beschrijven in woorden een afbeelding of een icoon zodra de muis, in combinatie met spraaksoftware, over de afbeelding gaat.  Bij een museum dat gaat over design, is het een mooi idee om het design ook in het ontwerp van de website te verwoorden voor mensen die het niet (goed) kunnen zien.
Net als vele andere sites, is ook deze website niet inclusief.

Het museum doet haar best om voor iedereen toegankelijk te zijn. Na even zoeken zie ik dat mijn begeleider gratis toegang heeft en een hulphond ook mee naar binnen mag. Verder vind ik het volgende: “Visuele

beperking: De teksten in alle tentoonstellingen hebben een hoog contrast. Als je (bijna) niets kunt zien, kunnen wij je spijtig genoeg, geen volwaardige ervaring bieden.”
Ik ga dus toch maar bellen om te vragen wat zij daar mee bedoelen.

Met een lijstje bij de hand zodat ik vragen kan stellen over wat zij verstaan onder Goed contrast en hoe groot de tekst dan is, bel ik het museum.
Designmuseum(DM): Goedemiddag. Designmuseum met …
Ik: Goedemiddag, met Marjan. Ik wil binnenkort naar het Designmuseum voor de tentoonstelling over Jamie Reid. Ik ben slechtziend. Ik zie op jullie website dat alle tekst met goed contrast is weergegeven. Maar hoe groot is die tekst dan?
DM: Die tekst is er niet.

Ik: Pardon?
DM: Alle werken zijn groot geprint en vrij interpretabel.
Ik: Hoe moet ik mij dat voorstellen?
DM: Alles is groot geprint. Groter dan posterformaat en wij hebben ervoor gekozen om er geen tekst bij te zetten zodat u zelf kunt bedenken wat u ziet.
Ik: Dat scheelt. En ik zie dat er ook rondleidingen zijn. Zijn die er ook specifiek voor deze tentoonstelling?
DM: Op zaterdag en zondag zijn er gratis ‘instap-rondleidingen’ maar die zijn er voor de tentoonstelling over Vorm en Vaderland. Voor de tentoonstelling van Jamie Reid helaas niet.
Ik: Dank voor de info. Ik kom specifiek voor deze expo dus ben al heel blij met de grootte van de prints.

En dus ga ik online de kaartjes bestellen. Maar helaas is ook deze functie niet toegankelijk als je met spraak

werkt. Het is mogelijk om met de tabtoets langs de verschillende velden te tabben. Maar er wordt alleen een instructie over het kiezen van bepaalde tickets voorgelezen en daarna volgt bij elke tab “00”. De naam van de ticket wordt helaas niet uitgesproken. Dan toch maar met mijn ogen lezen wat ik bestel.
Het formulier om mijn adresgegevens in te vullen is niet veel beter. Ik tab van het ene “Naamloos invoerveld” naar het volgende “Naamloos invoerveld” zonder te weten wat daar nu ingevuld moet worden. Dus ook hier vul ik het formulier dan maar weer in met mijn 16x vergroting. Dat werkt helaas toch beter …
Met de tickets in de mailbox rijden we naar Den Bosch. 

Here we go

Het moderne museum staat in het prachtige museumkwartier. Ik wist niet dat Den Bosch zo mooi is.
Aan de grote balie word ik doorverwezen naar een kleine balie om mijn kaarten te laten scannen. Mijn tas kan ik kwijt in een kluisje dat voorzien is van een sleutel. Heerlijk, dan kan ik zelf mijn kluisje weer openen want een cijferslot is, met die prigelcijfertjes, niet te doen.
Na het scannen van mijn museumjaarkaart en het gratis ticket van mijn partner, gaan we naar de 2^e verdieping waar ons doel ligt.

Inderdaad, de meeste afbeeldingen zijn mega goot en hangen aan de muren. Ook staan er een aantal tipi’s verspreid over de ruimte. Een suppoost vertelt dat deze afkomstig zijn van een eerdere tentoonstelling van Jamie Reid. Hij was zelf geen punker maar stond wel achter hun ideologie. Zijn achtergrond was meer spiritueel en dat vind je dan ook terug in de tipi’s. Buiten de tent in de centrale hal, kun je elke tipi in. Op de film die in een kleine ruimte vertoond wordt kun je ook een (8 mm?) film zien waarin mensen met maskers en lange gewaden dansen.

Op lage banken zijn pamfletten te zien met daaronder een jaartal waarin het gemaakt is. Ook hier staat, buiten

het jaartal, geen beschrijving bij. Als ik de pamfletten goed wil zien, moet ik op mijn knieën voor de banken gaan zitten. Ik heb geprobeerd om met mijn Seeing AI-app een Engelse tekst voor te laten lezen. Dit lukte wel, maar om een stuk droge tekst aan te moeten horen in steenkolen-Engels, dat lukt mij helaas niet. De uitspraak is zeer letterlijk: “dis peper is a bout de inglies piepel”. Gelukkig kan ik wel foto’s nemen van de stukken die mij aanspreken om die op mijn telefoon te vergroten.

De trappen zijn trouwens prima. Zowel naar boven als naar beneden is het verschil tussen de treden goed zichtbaar en de trapleuningen zijn aan de onderkant schoon. Helaas zijn de treden die voor de ingang van het

museum liggen, minder goed zichtbaar. Ik mis bij het verlaten van het museum de bovenste trede omdat ik deze niet als trede herken. Maar daarmee ontpopt mijn partner zich ook als reddende engel.

Is het Designmuseum net zo toegankelijk als zij zelf denken? Niet echt. Een deel van het tentoongestelde materiaal is inderdaad erg groot geprint en daardoor ook voor mij goed zichtbaar. Maar de vele stukken op de lage banken zijn dat niet. Ook in dit museum heb ik dus veel gemist ondanks het feit dat er gezegd werd dat alles vergroot was.
De suppoost op de zaal geeft, indien gevraagd, veel extra informatie. Maar het behoort niet tot haar taak om mij persoonlijk rond te leiden. Eigenlijk best jammer want zij heeft veel kennis en vertelt goed.
Het blijft jammer dat je als bezoeker met een visuele beperking zelfs niet bij de punk terecht kunt.

Museum Tot zover, Amsterdam

Dit keer ben ik anders te werk gegaan. Geen vooronderzoek, geen speurtocht op de website of ergens info inwinnen. Gewoon zoals de meeste mensen, spontaan naar een museum.
Ok, niet helemaal spontaan. Mijn vriendin/jongste zusje, wilde voor haar studie over rouwverwerking, graag naar dit museum. Ongeveer een half uur voor vertrek werd ik van ons doel op de hoogte gesteld. Dus volledig onvoorbereid gaan we samen op pad.

Here we go!

Het museum Tot Zover is gevestigd op de NieuweOosterbegraafplaats. Het parkeerterrein waar ook het museum gebruik van maakt, is groot en behoorlijk gevuld. Maar helaas komen de meeste mensen voor iets anders dan het museum.
Na een prachtige wandeling over de begraafplaats, komen we bij de voormalige entree van het complex aan.

Het museum is gevestigd in een laag, nieuw gebouw dat tegen de voormalige directeurswoning is aangebouwd. De balie van het café is ook de balie van het museum.
Natuurlijk vraag ik direct naar de toegankelijkheid. “Nee, we zijn moeilijk toegankelijk voor rolstoelen,” zegt de medewerker beschaamd. Ik kan haar gerust stellen, ik ben alleen maar slechtziend.

Wij krijgen een audiotourkastje overhandigd en zij loopt met ons mee naar binnen.

Er is voor de tijdelijke tentoonstelling van Aat Veldhoen, een boekje beschikbaar waarin de zaalteksten in grootletter gedrukt staan. Dit dekt voor veel slechtzienden al de lading.

Na een uitleg over de indeling van het museum stappen mijn vriendin en ik de eerste zaal binnen. Het oogt rommelig maar het blijkt heel goed ingedeeld te zijn. Objecten op de grond staan vaak op een kleed wat het contrast, dus er niet tegen aan schoppen, verhoogd. De schilderijen zijn prachtig. En dat geldt ook voor de audiotour. De kastjes waarbij het audioscannertje gehouden moet worden, zijn heel goed aangegeven. De stem vertelt over het schilderij. Daardoor worden details die ik mis, minder belangrijk. Deze man kan werkelijk mooi schilderen. Ook de foto’s die zijn dochter van Aat en zijn werkruimte heeft gemaakt, zijn een lust om naar te kijken.

Alle ruimtes krijgen een goede beschrijving via de audiotour. Sommige verklaringen zijn, voor mij, wat aan de lange kant. Door op A, B of C te drukken, kun je de verdieping in gaan. Eigenlijk is dat het enige waar ik tegenaan loop. Maar dat lijkt mij eenvoudig op te lossen.

Begrafenisrituelen door de eeuwen heen en bij verschillende culturen worden goed uitgebeeld en via het kastje om mijn nek, goed verklaard. Er zijn kleine hoorspelen, uitleg van kunstenaars of andere experts.Een kleine foto van een overleden meisje wordt door haar ouders toegelicht. Dit is wel heel aangrijpend maar vooral ook mooi. Kortom, dit museum is een lust voor het oog en oor!!!

Terug bij de balie, krijgen wij na een kleine lunch het advies om ook over de begraafplaats te wandelen. Ook hierbij biedt de audiotour uitkomst.
Helaas was men vergeten om ook de ondersteunende plattegrond mee te geven. Hierdoor hebben we genoten van een groot deel van de Nieuwe Oosterbegraafplaats maar hebben wij ook een deel van de audiotour gemist. Vraag dus naar de plattegrond!

Terwijl ik bij terugkomst vertelde dat ik een blog ga schrijven over dit museum, raakten we in gesprek met een vaste bezoeker. Een heer, gekleed in pantalon, overhemd en singlet. Hij bezoekt vrijwel dagelijks het graf van zijn vrouw op de Ooster. Gedrieën liepen we op, richting parkeerplaats, naar het graf. Zij ligt op een mooie plek tegenover oud- burgermeester Eberhardvan der Laan en naast Johannes van der Waaks (Nobelprijswinnaar Natuurkunde 1910). Nu kan ik ook schrijven over rondleidingen die je over de begraafplaats kunt krijgen en over het Arboretum  maar ik probeer mij te beperken tot het museum.

Is museum Tot zover net zo toegankelijk als zij zelf denken? Dat weet ik eigenlijk niet.
Voor mij was het in ieder geval goed toegankelijk. De exposities zijn goed ondersteund door de audiotour. De kleine bordjes met uitleg, heb ik eigenlijk overgeslagen om dat deze niet noodzakelijk zijn voor een goede museumbeleving. De grotere borden zijn zeer goed met Seeing AI te doen. Met deze app maak ik een foto van de tekst waarna deze wordt voorgelezen.

Rolstoelgebruikers hebben inderdaad wat moeite om het pand in te komen. Maar de vriendelijke medewerkers steken naar alle waarschijnlijkheid al een helpende hand toe voordat je hebt bedacht dat dat nodig is. En de enige trap binnen het museum heeft een kleine rolstoellift naast zich. Het enige nadeel dat ik kan bedenken is dat het museum ver buiten het centrum ligt. Maar is dat echt een nadeel…?

Wereldmuseum Amsterdam

Een dag voor de ‘grote’ vakantie, hebben de juffen en meesters een studiedag. Dus oma mag met het kleinkind op stap! Dit keer gaan we naar een favoriet uit mijn jeugd: het Tropenmuseum. Nu bekend onder de naam Wereldmuseum Amsterdam. Voorbereiden dus.
De site ziet er op het eerste gezicht mooi uit maar als ik wil horen wat ik niet zie, blijken  alleen  de plaatjes die ook een functie als link hebben, uitgesproken te worden: “Link”. Gebruikelijk is om aan een foto of hyperlink een Alt-tag mee te geven. Deze lezen dan de naam en een beschrijving

van de afbeelding of link voor. De teksten op de pagina’s worden gelukkig wel vaak voorgelezen.

Als ik zoek naar de toegankelijkheid van het museum, vind ik, na lang browsen,  de toegankelijkheidverklaring van de website: “ … Toegankelijkheid van de site: De onderzochte pagina’s voldoen nog niet aan WCAG 2.2 niveau AA; er zijn verschillende verbeterpunten gevonden bij dit onderzoek. Op dit moment is de website daarom nog niet (helemaal) bruikbaar voor iedereen. Mensen die blind, slechtziend, doof of andere functieproblemen hebben, kunnen moeite hebben met het gebruik van de website. Er valt voor hen veel winst te behalen door de toegankelijkheid van de website te verbeteren…“ 

Ik kan helaas nergens vinden wanneer de site getest is of wanneer de tekortkomingen opgelost gaan worden. Wellicht een actiepunt voor de webredacteur van het Wereldmuseum.

Over de toegankelijkheid van het museum zelf, kan ik vinden dat een hulphond mee mag. Dan maar via het contactformulier mijn vraag stellen.
" ... Mijn vraag/opmerking: Ik wil komende vrijdag met mijn kleinkind van 6 naar het museum komen. Ikzelf ben slechtziend en wil vooraf graag weten hoe ik het museum kan beleven. Is er een audiotour? Zo ja, is het scansymbool goed herkenbaar? Zijn de bordjes goed leesbaar/ goed te scannen met een voorlees-app?
Vinden jullie het museum toegankelijk genoeg voor iemand die slechtziend is en begeleid wordt

door iemand die nog niet kan lezen? ...“

Nog dezelfde middag krijg ik een antwoord: “… Voor mensen die blind of slechtziend zijn, én hun ziende vrienden, familie en begeleiders, biedt Wereldmuseum Amsterdam een interactief programma aan. De tentoonstelling 'Onze koloniale erfenis' is toegankelijk gemaakt voor blinden en slechtzienden. In deze audiotour word je door de tentoonstelling meegenomen aan de hand van beeldbeschrijvingen en verschillende voelobjecten, zoals een reliëftekening. De audiotour is alleen onder begeleiding toegankelijk, omdat alles met QR-codes of leen device te bedienen is. …”
We gaan het dus proberen!

Here we go

Ooh wat voel ik mijzelf soms mega blind! Bij de balie in het museum, blijkt mijn elektronische museumjaarkaart niet goed naar mijn nieuwe mobiel mee gemigreerd te zijn. Met de ingebouwde loep-functie moet ik mijzelf opnieuw aanmelden met een wachtwoord dat ik ergens had opgeslagen. Het kleinkind rent ondertussen tussen mij en de balie heen en weer om hen op de hoogte te houden.
Gelukt, denk ik. Maar opnieuw bij de balie aangekomen, blijkt mijn kaart nog op mijn oude mobiel aangemeld te zijn. Dus dan maar betalen. Als antwoord op mijn vraag naar de audiotour, word ik verbaasd aangekeken. “Die hebben wij niet meer mevrouw.”  Verbouwereerd zoek ik mijn mailtje op en laat dit lezen. Het leen-device is er niet meer en de audiotour bedien je door de QR-code met de mobiel te scannen.Het is niet anders.

Wow wat is dit museum veranderd! De grote middenzaal is op dit moment ‘verboden gebied’

omdat daar een nieuwe tentoonstelling wordt opgebouwd. We gaan dus direct door naar een hele leuke ruimte van waaruit feestmuziek klinkt. Het blijkt een expositie over feesten te zijn. Met mijn neus op het infobord lees ik dat je een lijstje voor een specifiek feest kunt kiezen en dan op zoek moet gaan naar voorwerpen die bij dat feest horen. Het kleinkind gaat voor Braziliaans carnaval!

Helaas komen we niet verder dan dat. Hij kan niet overal bij en samen kunnen we niets lezen. Teleurgesteld genieten we nog wel van de vele kleuren om ons heen en gaan we naar het ‘echte’ werk.
Ook het volgende deel heeft geen QR-codes maar wel borden met grote letters die voor minder slechtzienden zeker te lezen zijn. Dus dan maar weer door.

De tentoonstelling over het koloniale verleden is mooi opgezet. Samen zoeken we de QR-codes en kijken we naar de info die op mijn scherm verschijnt.

De intentie is goed maar het is duidelijk niet getest door iemand met een visuele beperking. Voor goedzienden biedt de info veel extra informatie maar voor mij is het een blur. Na het inschakelen van een loepje, kom ik er achter dat er bij sommige scans in kleine lettertjes een optie voor taalkeuze staat. Of niet. Soms lukt het om naar een gesproken tekst te luisteren maar helaas is dat af en toe ook niet mogelijk. Jammer.

Wie denkt dat de huisjes van vroeger er nog zijn: nee. Het gebouw is gevuld met mooi ingerichte ruimtes die voor ons niet op de bedoelde manier toegankelijk zijn. Ook het kleinkind is een beetje teleurgesteld. Maar niet getreurd, wij gaan naar het café voor de lunch!
Daar aangekomen vind ik weer de kleine bordjes met tekst waarop naar alle waarschijnlijkheid

staat wat ik kan kiezen. Maar hulp is nabij!!! Ik zie iemand met zwarte kleding staan die mij graag wil helpen. Hij vertelt mij wat de soep is, schept deze op en helpt het kleinkind aan een kinderlunch-box. Ook helpt hij mij bij het afrekenen want dit gebeurt via een selfservice scherm. Als ik vraag hoe de tosti nu naar ons toekomt, vertelt hij dat deze door de keuken gebracht wordt. Tijdens het afrekenen kom ik er achter dat deze aardige mijnheer helemaal niet in het café werkt. Hij is een manager van het Wereldmuseum en onder andere de ontwerper van het kassa systeem. Oeps.
De tosti is trouwens de lekkerste tosti ooit, behalve dan die van papa, zegt het kleinkind tot slot. 

Is het Wereldmuseum net zo toegankelijk als zij zelf denken? Nee, helaas.

Het is een prachtig pand met mooie en interessante exposities. Maar ondanks de tentoonstelling die met de QR-audiotour te volgens is, is het voor iemand met een visuele beperking behoorlijk frustrerend. In het café is geen personeel. Alleen iets uitkiezen en afrekenen wordt dan een uitdaging. Ik wil niet miepen over de trapleuningen die aan de onderkant vies zijn of over het, overigens prachtige, trappenhuis dat van bovenaf een glijbaan lijkt. Er is zeker geprobeerd om met grote letters voldoende informatie te geven over de exposities in het algemeen. Maar als het lezen erg vermoeiend is, maken heel veel grote letters het niet beter behapbaar.

Misschien dan maar volgende keer met één van de gratis rondleidingen in een weekend mee om te zien wat ik gemist heb.

NEMO Sience Museum

Vroeger was ik al een nerd. Maar ik was dat stiekem. Met mijn museumjaarkaart, fietste ik vanaf mijn 12e alle musea in Amsterdam af. Soms wel 2 keer naar hetzelfde museum omdat ik achteraf bedacht dat ik iets niet goed onthouden had. Er waren een paar uitzonderingen waaronder NINT. Hier ging ik veel vaker naar toe om elke keer weer iets nieuws uit te vinden. NINT, het Nederlands Instituut voor Nijverheid en Techniek is de voorloper van het huidige Nemo Science Museum. Zalen volgestouwd met apparatuur waar je aan mocht komen. Een heuse ponskaart-machine waar je je eigen naam kon ponsen. En een kamer gevuld met 1 computer die waarschijnlijk minder vermogen had dan mijn telefoon.

Those where the days!

Voor Goede vrijdag plan ik een bezoek in om samen met het kleinkind te kijken hoe het met de toegankelijkheid van dit wetenschapsmuseum staat.
Als ik op de site zoek naartoegankelijkheid, lees ik dat de toegankelijkheid van de website en het museum als één van de eerste in Nederland, aanzienlijk vergroot is voor mensen met een visuele beperking.

De site is, wat toegankelijkheid betreft, helaas niet goed bijgehouden. Foto's blijven stil. Er wordt niet verteld wat er te zien is. Ook de naam van de foto wordt niet genoemd. Dat is jammer. Bij het bestellen van twee kaartjes binnen een tijdslot, lukt dat niet zonder ook mijn 14x vergroting te gebruiken. Mijn spraak blijft namelijk stil als ik met de muis over een tijdslot schuif. Bij een klik krijg ik wel respons maar dat betekent dat je voor dat tijdstip gekozen hebt zonder te weten welk tijdstip dat is.

Bij het op naam zetten van de kaartjes is het niet anders. De velden die je moet invullen heten allemaal 'naamloos invoerveld'. Je kunt goed met de tab-toets door het bestelformulier heen tabben om het alsnog met de ogen in te vullen. Verder wordt vrijwel alles benoemd, behalve dan de 'Naamloos aangepaste besturingselementen'. Ik kan je niet vertellen wat dat moet zijn want dat heb ik niet kunnen achterhalen. Maar ook in NEMO heeft een begeleider op vertoon van een begeleiderskaart, gratis toegang.

Net als in het Rijksmuseum wordt gebruik gemaakt van de eZwayZ-app en die ken ik! De ellenlange handleiding is inmiddels vervangen door een quick-start en dat scheelt aanzienlijk. Als tip wil ik wel aanraden om deze thuis alvast te doorlopen. Dat scheelt veel tijd in het museum.

Here we go

Het kleinkind en ik vallen met de neus in de bloemen. Het Tulpenfestival is aan de gang! Op het gratis toegankelijke dak, staan verschillende bakken gevuld met kleurrijke bloemen. Samen beklimmen we de 147 treden en genieten van het uitzicht over het centrum van Amsterdam. Via het restaurant op de 5e etage van het

museum, kun je ook naar binnen. Het tijdslot blijken we hier helemaal niet nodig te hebben. Er is ook niemand om onze kaartjes te scannen, maar dat levert geen probleem op.
Beneden aangekomen, moeten we echter wel weer via de kaartjes-suppoosten naar de garderobe. Alle medewerkers zijn trouwens erg alert. Er wordt meerdere malen hulp aangeboden zodra zij zien dat ik vertwijfeld rondkijkt en/of als zij zien dat ik met een herkenningsstok loop. Petje af!!!

Terug op de eerste verdieping zien we als eerste De Kettingreactie. NEMO biedt de mogelijkheid om iemand te laten vertellen wat er bij de kettingreactie gebeurt als je dat zelf niet (goed) kunt zien. Maar ik heb die niet nodig want ik heb mijn eigen nerd bij mij. Jammer genoeg was er geen medewerker bij de workshop  'bouw je eigen kettingreactie'-zaal te vinden.

Hier kunnen wij zelf een kettingreactie maken. Het geheel wordt Workshop genoemd maar dat is volgens mij niet een goede aanduiding als je het zonder hulp van experts moet doen.

De eZywayZ-app heb ik (weer) niet optimaal kunnen gebruiken. Bij elk experiment heb ik de mogelijkheid om te horen wat er op de beschrijving staat; hoe het experiment er uit ziet en wat je kunt doen bij dit experiment. Het kleinkind heeft alleen oog voor de de kettingreactie. Die hebben we dan ook 3 keer gezien ...
Tussendoor hebben we een aantal experimenten kunnen doen. Maar de app moet weten waar je bent om je iets te kunnen vertellen over het object waar je bij staat. Als je in een museum rechtstreeks van object naar object loopt, is dat geen probleem. Je bepaalt in het begin je positie om daarna langs alle objecten te lopen. Alleen als je achter een zesjarige aan loopt, tussen heel veel andere kinderen door, dan is de app niet handig. Het elke keer opnieuw laten bepalen waar je bent, wordt erg frustrerend. Volgende keer toch maar alleen dit heerlijke museum doen.

Is NEMO net zo toegankelijk als zij zelf op de website beweren? Nee en Ja
Nee, omdat de website geen alt-teksten heeft. Deze worden door de spraaksoftware gebruikt om te laten weten wat er op de foto's te zien is.Ook de invulvelden zijn zonder oog-assistentie onhandig in te vullen.
Ja, omdat het museum en de medewerkers goed toegankelijk zijn. Met hun hulp en met de app, maken zij het een feestje. Er is bij het programmeren van de eZywayZ-app bewust door NEMO gekozen om geen vaste routes aan te geven waarlangs je kunt lopen. Hier is voor gekozen om je de gelegenheid te geven om zelf je ontdekkingstocht te maken. Helaas is dat niet handig als je samen met een kind door een toch al druk museum loopt. Maar mensen met wat meer geduld, kunnen het vast wel opbrengen om de app steeds weer je locatie te laten bepalen.

Het Majoor Boshardthuis

Dit keer heb ik het andersom gedaan. Gewoon besluiten dat ik zin had in een museum met een vriendin, reserveren en genieten. Geen onderzoek of contact vooraf. Gewoon zoals 'normale' mensen doen.
Aan de Oudezijds Voorburgwal 19 staat één van de oudste stenen huizen van Amsterdam. Het werd in 1605 gebouwd in opdracht van een Letse koopman en het gebouw is nu in gebruik bij het Leger des Heils. Om de hoek, in de Oudezijds Armsteeg, zit het Leger des Heilsmuseum. Het is een museum dat ik nooit op mijn bezoeklijstje had staan maar het is mooi weer en misschien kan ik via het museum

ook wel naar het prachtige voorhuis.
Wat blijkt? Het Leger des Heilsmuseum bestaat niet meer. Maar het huis aan de Oudezijds, is voor bezoekers geopend onder de naam 'Het Majoor Boshardtthuis'. Je moet wel eerst even reserveren voor de gratis rondleiding. En dat deed ik dus.

Op het gereserveerde tijdstip, worden we welkom geheten door twee heilsoldaten. Het uniform van vroeger is inmiddels vervangen door een trui, polo of bodywarmer. Dat geeft mij toch een wat prettiger gevoel. De afstand die ik voelde met uniform is voor mij nu verdwenen. Kees is onze gids en na een welkomstwoord, een introductiefilm en een samenvatting in zijn eigen woorden, gaan we buitenom het beloofde pand in. De eerste wenteltrap is nog origineel en heeft prachtig uitgesleten treden. De groep loopt door naar zolder om daarna per verdieping af te dalen. Op de zolder staan 6 bedden en een wiegje. De ruimte was vanaf de jaren '70 in gebruik voor de opvang van vrouwen. We mogen overal aanzitten en alles openen. Dat voelt

best wel vreemd omdat alles zo is ingericht dat het net lijkt of de bewoners even de deur uit zijn. Alle schroom overwinnend en met de wetenschap dat het museumstukken zijn, levert mij wat meer moed op om laadjes open te trekken.

Als iedereen plaats heeft genomen op een bed, speelt Kees een audiobestand af met daarop vier verhalen van voormalige bewoonsters. Heel erg aangrijpend. Vooral omdat er ook is uitgezocht wat er van deze bewoonsters is geworden. Aan het einde van de verhalen, maakt Kees in zijn eigen woorden een samenvatting en geeft wat aanvullende info.

De 3e verdieping is nu in gebruik als kantoor en slaan we over.

Op de 2e etage woonde een opgevangen familie. Deze ruimtes zijn nu gevuld met tentoonstellingen. Aan de voorkant van het pand is een tentoonstelling over het leger en majoor Boshardt zelf. In het achtergedeelte is een tentoonstelling over mensenhandel. Erg indrukwekkend.
Kees loopt tussen de twee ruimtes heen en weer om alle vragen te beantwoorden en extra informatie te geven.

De eerste verdieping was het domein van de majoor. De ruimtes zijn ingericht met haar eigen spullen die na haar vertrek, opgeslagen waren. Dit is pas een tiny house! In de ruimte is een bed, kantoortje, ontvangstruimte

en zithoekje. Op de kleine tv wordt een film afgespeeld die door Kees na afloop van commentaar wordt voorzien. De keuken gooit mij terug in de tijd. Ook de stencilmachine waarmee de plaatselijke strijdkreet werd gedrukt, is een bron van herkenning.

In de museumwinkel koop ik Eberhardjes en mijn vriendin koopt sokken van Let's do goods. Na nog wat in de giften-box gedaan te hebben voor de geweldige gratis rondleiding, nemen we afscheid van Kees en zijn collega's. 

Is dit museum toegankelijk voor mensen met een visuele of auditieve beperking? Eigenlijk wel ja. Er wordt op de site vermeld dat het pand niet toegankelijk is voor rolstoelers. Met de prachtige verhalen van Kees en de ondersteunende, ondertitelde, filmpjes, is alles voor mij heel goed te volgen.

Kortom: Je hoeft geen heilsoldaat te zijn om te genieten van dit prachtige pand en de mensen die het toegankelijk maken!!!

Artis & Micropia

Samen met mijn mini Freek Vonk ontdekken we dit keer het iconische dierenpark in het centrum van Amsterdam. Het kleinkind heeft een Artis abonnement en ik mag mee als introducee.
Toen ik zo oud was als het kleinkind, zaten de leeuwen in een 'riant' buitenverblijf en de apen zaten netjes opgesloten in keurige hokken. Tussen de leeuwen en het verblijf van de olifanten, zaten de andere katachtigen

in hokken waarbij zij óf sliepen óf langs de tralies heen en weer liepen. Wat ben ik blij dat de tijden veranderd zijn!!! Artis is nu een echt dierenpark geworden en niet meer de tuin met hokjes waarin getraumatiseerde dieren geëxposeerd worden. Natuurlijk is het houden van dieren buiten hun natuurlijke habitat nog steeds niet ideaal, maar het is een mega verbetering ten opzichte van 55 jaar geleden.

Ons grote doel is het planetarium waar 'Sesamstraat de Melkweg' weer tijdelijk getoond wordt en natuurlijk

Micropia, het museum over microben.
Ik ga naar de site van Artis om te zien hoe het met de toegankelijkheid staat. Met de alt-teksten is het bedroevend gesteld. Sommige foto's worden genoemd maar niet beschreven. De meeste iconen worden helaas ook niet door mijn spraaksoftware genoemd als ik met mijn cursor over de foto's, afbeeldingen of pictogrammen schuif. Gelukkig zie ik nog wel iets dus zoek ik het zoek-knopje en klik hierop. Er verschijnt een lijstje met de meest gezochte items. Als ik via het vergrootte deel op mijn scherm met de cursor langs een woord glijd, verspringt het woord tot net buiten de 14x vergroting dat mijn gehele scherm inneemt. Prut.
Opnieuw schuif ik langs de suggesties maar dan heel langzaam en als er een woord buiten beeld springt, wordt het gelukkig nog wel door mijn spraak voorgelezen.

Op de site staat het volgende:  

Toegankelijkheid voor blinden en/of slechtzienden wordt opgelost met audiodescriptie: “... Tijdens je bezoek kun je verschillende audiowandelingen beluisteren via de ARTIS-app op je eigen telefoon. Er zijn routes over onder meer ARTIS in oorlogstijd en het thema water. Bij de Planetariumshow “Tekens van leven” is een headset met audiobeschrijving beschikbaar. Vraag deze bij binnenkomst in de koepel aan een medewerker ...”

Geleerd van ervaringen in het verleden, download ik alvast thuis de app om de mogelijkheden te ontdekken. Het is een mooie app met inderdaad allerlei wandelingen door het park. Ik twijfel alleen of dit ook in de praktijk gaat werken. Bij elke route, worden een aantal onderdelen besproken. Er is ook per route een plattegrond met daarop de verschillende punten aangegeven die besproken worden. Prachtig, als je het kunt zien. Maar met een zicht van nog geen 10%, gaat het turen naar een schermpje om te zoeken waar de route loopt, helaas niet lukken. Micropia heeft in de app een kleine beschrijving die je doorlinkt naar de ticketpagina. Ik kan niets vinden met betrekking tot de beloofde audiodescriptie. Hopelijk werkt het in de praktijk beter.

Toch maar even bellen voor het geval ik iets over het hoofd zie.
Ik: Goedemorgen, Ik wil graag morgen met mijn kleinkind Artis en Micropia bezoeken. Op de site heb ik gezien dat er een audiodescriptie beschikbaar is, maar dat blijkt een audiotour te zijn. Met de bijbehorende plattegrond, kan ik helaas niet uit de voeten. Dieren herken ik wel maar de bijbehorende bordjes kan ik niet lezen.
A: Helaas is Artis niet up to date voor slechtziende bezoekers. Dus dan wordt dat moeilijk. Maar ik zal eens kijken of ik deze informatie wat vollediger kan maken.
Even later
A: Helaas zijn wij inderdaad niet goed voorbereid op bezoekers die slechtziend zijn. Het is wel mogelijk om een goedziende begeleider gratis mee naar binnen te nemen. In het planetarium is tijdelijk weer Sesamstraat de Melkweg te zien. Hier is geen audiodesriptie voor beschikbaar. Bij één van de andere voorstellingen kunt u een audio-beschrijving krijgen.

Ik: Jaaah, Sesamstraat de Melkweg is iets dat ik met mijn kind eindeloos heb gezien. Daar kom ik ook wel uit!
A: Uw kleinkind kan waarschijnlijk nog niet goed lezen?
Ik: Nee. En als hij zegt dat er een vogelspin ligt, moet ik hem wel geloven want ik kan ook de bordjes niet lezen.
A: Als u om 12:45 uur bij de Apenrots staat, begint daar om 1 uur een rondleiding. Dat zou een oplossing kunnen zijn. Micropia is heel audiovisueel dus dat wordt moeilijk. Maar voor het Groote Museum is wel een audiotour beschikbaar. 

Dan wordt er bij mij aangebeld en gaat mijn hond als een immense waakhond tekeer. Ik open de deur en terug aan tafel, gaat ons gesprek verder.

A: Is uw hond een hulphond?
Ik: Nee, Ze blaft behulpzaam maar dat is ook alles.
A: Jammer. Want hulphonden mogen mee naar binnen. Huishonden helaas niet.
Ik. Dat is in ieder geval goed om te weten.

We nemen afscheid en ik bereid mij voor om het kleinkind te vertellen dat we naar het Groote Museum gaan in plaats van naar Micropia.

Here we go 

Gelukkig gaan ook mijn schoondochter en het andere kleinkind mee naar Artis. Dus we zullen niet verdwalen.
Als eerste gaan we naar het verblijf waar vroeger de meest trieste Oerang Oetan ter wereld in een kleine ruimte opgesloten zat. Het hele gebouw is nu vrijwel hokloos en je loopt, over een goed begaanbaar pad, tussen de aapjes door. Het kleinkind wijst mij de mooiste dieren aan en een verzorger laat ons de schuilplaats van de luiaard zien. Mijn kleine Freek gaat in discussie met de verzorger want hij weet natuurlijk beter hoe vaak deze luiaards uit de boom komen.
Het hele park is prachtig opgeknapt maar inderdaad, het is niet voor alleenreizende mensen met een visuele beperking te doen.
Ik kan foto's maken van bordjes met informatie en deze dan laten voorlezen door mijn voorlees-app Seeong AI. Maar er zijn wel heel veel bordjes met informatie die ook een ziend persoon overslaat. Ik kan pas weten of de informatie relevant is, als ik er eerst een foto van heb gemaakt. Na een aantal verblijven besluit ik dus om de bordjes maar te laten zitten.

De weg wijzen in Artis gebeurt met icoontjes. Maar ook hier geldt dat er een foto gemaakt moet worden om te zien naar welke kant ik moet lopen.
Het is een kwestie van semantiek maar er is wel degelijk een groot verschil tussen en een audiotour en

audiodescriptie. In het eerste geval wordt er iets verteld over wat er te zien is. Bijvoorbeeld “Dit is het verblijf van de Afrikaanse pinguïns.” Bij audiodescriptie wordt er beschreven wat je ziet “De Afrikaanse pinguïns wonen in een open ruimte waarbij aan de achterkant hokken zijn gemaakt die er uitzien alsof het grotten zijn. In de ruimte ervoor et cetera.” Dit is een wereld van verschil.

En natuurlijk ging Oma niet naar het Groote Museum maar toch naar Micropia. Het kleinkind wilde echt liever onzichtbare beestjes zien dan het opgezette nijlpaard Tanja. Nu met ons tweetjes, gaan we Micropia in. Het is een prachtig gebouw met, volgens mij, een redelijk nieuwe inrichting. Een mega gemiste kans dat dit niet toegankelijk is gemaakt voor visueel beperkten!

De verplichte garderobe bestaat uit kluisjes. De persoon achter de kassa, wil graag helpen bij het bedienen hiervan maar er moet natuurlijk ook gelet worden op de kassa en het winkeltje. Na het passeren van het toegangspoortje, wordt verteld dat na het filmpje, de tentoonstelling begint. We staan voor een schuifdeur en een scherm op de grond. Ook andere mensen kijken hier niet begrijpend naar. Het is een touchscreen maar het stelt niets in werking. Al helemaal geen filmpje. Dan maar weer terug naar de kassa. “Het filmpje begint zo. U moet daar blijven wachten.” Dus weer terug naar de anderen. Ineens komen er schermen boven de schuifdeur in beweging en na een paar minuten gaat een lift open. We stappen in en blijken, onder genot van een tweetalig filmpje naar boven te gaan. Het klinkt suf maar ik had helemaal niet gezien dat er een etage boven ons was.

Micropia is inderdaad absoluut niet geschikt voor alleen bezoekende slechtzienden. Er is heel veel tekst in een

donkere ruimte. Je kunt heel veel in microscopen kijken maar dat lukt mij dus niet. Gelukkig had het kleinkind bij de kassa een stempelkaart gekregen waarmee je allerlei microben kunt stempelen. Onze zoektocht door het museum bestond dus voornamelijk uit het zoeken naar stempelapparaten. De herkenningsstok die ik de hele tijd bij mij droeg, zette de aanwezige suppoosten helaas niet aan tot het spontaan geven van informatie.

Terug bij de kluisjes lukte het ons helaas niet om deze weer te openen. De rij voor de kassa was nu wat langer dan toen wij naar binnen gingen, maar de medewerker nam, toen ik aan de beurt was, wel de tijd om ons te helpen.
Het trappetje naar de kluisjes toe is trouwens totaal niet toegankelijk. Ook niet voor rolstoelers. De onderste trede blijkt geen trede te zijn maar een stuk vloer in dezelfde kleur als de trap. Hierdoor maakte ik een vervelende misstap die mij haast met krukken het pand lieten verlaten.

De medewerker aan telefoon liet mij weten dat Artis qua toegankelijkheid niet up-to-date is. 
En is Artis inderdaad net zo toegankelijk als werd aangegeven? Ja! De wandelpaden zijn goed begaanbaar en de vele dierengeluiden maken het magisch. Maar voor de rest had ik eigenlijk net zo goed in het Vondelpark kunnen lopen. Het is gewoon heel erg jammer dat in deze tijd met de huidige regelgeving, een dierenpark als Artis nog steeds niet voor iedereen toegankelijk is.

Het Kunstmuseum Den Haag

 

Kunstmuseum Den Haag

Omdat ik toch een afspraak in Den Haag heb, wil ik dit combineren met een bezoek aan het Kunstmuseum. Een uitstapje naar Den Haag maak ik per slot van rekening niet elke maand. Mijn interesse naar wat modernere kunst is namelijk gewekt.

Op de website kom ik er achter dat men waarschijnlijk nog maar net bezig is met het maken van een toegankelijke website. Van vrijwel alle afbeeldingen zijn er maar twee waar de naam van de foto in

een alt-tekst genoemd wordt en een paar waarbij de maker van de foto wordt genoemd. Één heeft wel een duidelijke beschrijving van wat er op de foto te zien is. Het zou fijn zijn als mijn spraak-software mij meer kan vertellen over wat ik niet zie.
Het museum is toegankelijk voor rolstoelers, rolator-bestuurders en hulphonden. Begeleiders hebben gratis toegang. Helemaal onderop de pagina met betrekking tot toegankelijkheid vind ik het volgende: “Toegankelijkheidsbeleid. Het Kunstmuseum wil graag een toegankelijk museum zijn. Dat is het nog niet voor iedereen. Daarom staan we open voor suggesties en verbeteringen.”

Het museum heeft veel beeldende kunst maar op de tentoonstellingen-pagina zie ik dat er een tentoonstelling is over wonderkamers. Dat lijkt mij leuk. “….Kunst is voor iedereen en het Kunstmuseum is voor alle leeftijden. Ontdek Wonderkamers en kom verdwalen in kunst, mode en design in spectaculair vormgegeven kamers.….” Alleen lijkt deze tentoonstelling er speciaal voor kinderen te zijn.

Toch maar even bellen. Na een wirwar binnen het keuzemenu kies ik uiteindelijk voor de telefoniste. En dat is zij: de telefoniste. Zij kan mij alleen niet doorverbinden met vragen over toegankelijkheid.Voor deze vragen moet ik toch echt een mail sturen want zij kan mij hierover geen informatie verstrekken.

Dan maar een mail.
“....Komende vrijdag wil ik het Kunstmuseum bezoeken en dan met name de Wonderkamers. Via de website  krijg ik de indruk dat deze kamers vooral voor kinderen/gezinnen geschikt zijn. Ik wil graag weten of het ook voor voormalige kinderen interessant is.
Mijn tweede en misschien ook wel mijn belangrijkste vraag is Hoe toegankelijk is het Kunstmuseum voor mij? Ik ben namelijk slechtziend en zie alles door een dikke waas. Details ontgaan mij maar met een goede beschrijving kan ik mij een goede voorstelling maken van wat ik niet zie. In hoeverre zijn jullie ook voor mij toegankelijk?......” 

Ik krijg een leuk en spontaan antwoord terug met daarin de opmerking dat de Wonderkamers zeker ook voor mij leuk zijn maar als ik deze

echt wil beleven en de bijbehorende game wil spelen, ik het beste iemand kan meenemen die dat samen met mij gaat doen.
Beleefd als ik ben, vraag ik per mail of ik uit hun mail mag citeren. Marketing wil graag weten in welke context dit gebeurt en vraagt een ruwe opzet van de blog voor zij daarop een antwoord kunnen geven. Ik ontvang vervolgens het eerste antwoord volledig herschreven terug waarbij alle sjeuïgheid weggelaten is.De volledige suggestie die marketing na deze mailwisseling voorstelt, laat ik voor wat het is. Als reactie op de in mijn ruwe tekst genoemde toegankelijkheid stelt marketing het volgende stukje tekst voor: “...Daarnaast is het museum zich bewust van de beperkingen die de Wonderkamers - en het museumgebouw in het algemeen - met zich meebrengen en dat de toegankelijkheid zeker verbeterd kan worden. Kunstmuseum Den Haag werkt hard aan het museum van de toekomst waar het fysiek én online bezoek verwelkomend is voor iedereen...”

Dat het museum druk bezig is met verbeteren wist ik nog niet tijdens het bezoek. Maar gelukkig weet ik dat nu wel.

Here we go

Mij werd dus aangeraden om een ziende persoon mee te nemen voor als ik de Wonderkamer ga bezoeken. Een goede vriendin woont in de buurt van het museum. Dus ik verenig het leuke met het aangename en we besluiten samen te gaan. Omdat ik flink te vroeg ben, ga ik alvast naar binnen om om daar een broodje te eten.

Aan het einde van een lange glazen gang die over de vijver heen lijkt te gaan, is er rechts een hokje waar ik mij

meld. De dame achter het glas kijkt wat verstoord op want ik blijk nog een stukje verder te moeten lopen. Links aan het einde van een eveneens prachtige hal staat een suppoost die de toegangsbewijzen scant. Ik heb geleerd van mijn bezoek aan het Van Gogh en heb dus gereserveerd voor mijn museumkaart en de gratis begeleider. Ik steek direct van wal en vraag naar de Wonderkamers. Maar helaas, op dat moment is er een groep van 50 mensen binnen en een uur later wordt er een nog grotere groep verwacht. Pech, maar gelukkig heeft het Kunstmuseum meer te bieden. Mijn jas en rugzak mogen niet mee naar binnen. Omdat het instellen van een locker mij niet lukt, loopt de suppoost met mij mee naar de garderobe om te vragen of mijn tas daar ook mag worden afgegeven. Dat mag en ik maak mij klaar voor een bezoek. Loepje mee, stok mee, mobiel en oortjes mee en ik ga weer terug naar het toegangspoortje.
Hier zit nu een andere suppoost die een beetje nors overkomt. Ik vraag waar ik een audioguide kan krijgen en

hij wijst naar een balie en zegt dat ik daar de QR-code kan scannen. Met wat gezoek en gepruts maak ik een scan en ik kan via de store een audioguide-appdownloaden. Terwijl ik de app probeer te installeren, word ik door een medewerker aangesproken. De suppoost heeft aan iemand gevraagd om mij te komen helpen. Zo zie je maar dat schijn ook hier bedriegt.

Aan het buffet van het grand-café koop ik een lekker maar duur broodje en ik begin met het luisteren van de audioguide. Vincent Bijlo spreekt de informatie in over het gebouw dat door zijn overgrootvader, de architect H.P. Berlage. is ontworpen.

Als mijn afspraak zich meldt, laat ik de begeleiderskaart aan de dienstdoende suppoost zien en we gaan samen

de collectie van dit prachtige gebouw bekijken.

We beginnen bij de keramiek expositie van Jan van der Waart. Helaas staat hier weinig informatie bij en ook de audioguide biedt geen info. Dit is dus voor zowel ziende, als slechtziende bezoekers pech.
Gelukkig heeft een groot deel van de overige exposities wel een plek in de audioguide. Heel soms staat er een QR-code op het kaartje met informatie bij de kunstwerken. Maar bij de meeste moeten we zoeken naar het al dan niet aanwezige plaatje binnen de audioguide. De verschillende items staan wel gesorteerd per expositie maar ik kan geen relatie vinden tussen de app-onderdelen en de route die we lopen. Wij hebben in ieder geval veel lol gehad bij onze speurtocht maar dat lijkt mij niet de bedoeling. Vooral als het druk is is zoeken naar een besproken kunstwerk wat onhandig.

Thuis scroll ik nog een keer door de audioguide-app. Ik zie nu, met mijn loepje, dat er meerdere mogelijkheden zijn om naar beschrijvingen te gaan. Als je van links naar rechts swiper, of andersom, kom je op een volgende

pagina met nog meer informatie. Helaas worden de puntjes die aangeven dat naast het scherm, nog een pagina is, niet door de Voice-over voorleesfunctie voorgelezen. Hopelijk werkt dit beter bij de andere musea die met deze app werken als gratis audioguide.

De medewerker liet mij vooraf weten dat het Kunstmuseum niet echt toegankelijk is voor mensen met een visuele beperking. En is het museum net zo toegankelijk als zij zelf denken? Ja, jammer genoeg wel.
Als er bij de schilderijen wordt aangegeven dat het om een 'besproken kunstwerk' gaat, scheelt dat al een hoop zoekwerk. Helemaal fantastisch zou natuurlijk een scansysteem zijn dat al op een afstand van een halve meter spontaan informatie begint te geven. Maar dan moet er op een geheel ander systeem overgegaan worden en dat komt met een prijskaartje. De trappen zijn prachtig maar als je geen diepte ziet, is het net een glijbaan waar je vanaf moet. Het museum is een monument én een kunstwerk. Aanpassingen die voorkomen dat je misstapt, zullen waarschijnlijk niet mogen. Al met al heb ik wel een leuke en interessante middag gehad!