Naturalis is het favoriete museum van het kleinkind. Niet alleen de dino-botten maar ook alle dieren die Freek Vonk laat zien, kom je er tegen. Op de site vind ik bar weinig over toegankelijkheid voor mensen met een beperking anders dan rolstoelgebruikers. Maar je weet maar nooit.
Ik: Goedemiddag, ik wil graag Naturalis
bezoeken. Maar omdat ik slechtziend ben, wil ik graag weten hoe
toegankelijk het museum is
Naturalis Leiden: Oh dat is best moeilijk. De
Aardezaal is bijvoorbeeld slecht toegankelijk door onregelmatige
ondergrond met af en opstappen. En het is vrij donker. Ook de rest van het museum is niet toegankelijk te noemen voor blinden en slechtzienden. We hebben ook geen stukken die u kunt betasten. Eerlijk gezegd is het beter om met een begeleider te komen.
Ik: Heeft mijn begeleider dan wel gratis toegang op vertoon van mijn beigeleiderskaart?
NL: Ja zeker
Ik: Nu ben ik gelukkig niet blind maar slechtziend. Beschrijvingen kan ik met mijn Seeing AI-app lezen. Heeft Naturalis ook toevoegingen hierop?
NL: Nee, helaas niet
Ik: Op de site zie ik staan dat er een Sunflower-hulpmiddel is. Wat houdt dat in?
NL: Waar hebt u dat gevonden? Ik ken het niet.
Ik: Op de pagina van het museum, onder het kopje toegankelijkheid.
NL: Ja, ik zie het (en zij leest voor) “The Hidden Disabilities Sunflower, een eenvoudig hulpmiddel waarmee je vrijwillig kunt aangeven dat je een handicap of aandoening hebt die mogelijk niet direct zichtbaar is.”
Ik: Weet u wat voor hulpmiddel dit is?
NL: Nee maar wat ik zo kan vinden is het een soort van keycord dat aangeeft dat de drager een verborgen beperking heeft. Dan wordt deze persoon niet aangesproken als hij/zij de lift gebruikt of de invalide toilet.
Ik: Dus het is eigenlijk meer een hulpmiddel voor het personeel?
NL: Ja, dat zou je wel kunnen zeggen.
Ik: Ik denk dat ik wel herkenbaar genoeg ben met mijn herkenningsstok. (en we lachen samen)
NL: Hopelijk vindt u iemand die u kan begeleiden.
Ik: Ik hoop het ook.
Here we go
Nu wil het dat het, op de dag van mijn bezoek, herfstvakantie is. Gewapend met stok, kleinkind en kind met
rijbewijs, ga ik dus richting Naturalis in Leiden.
Aan het begin van het parkeerterrein worden wij opgevangen door 2 verkeersregelaars. Het parkeerterrein is in verbouwing en we krijgen een briefje mee met daarop de route naar een andere parkeerplek. Teruglopen naar het museum neemt even in beslag maar met het zicht op de dino's, loopt ook het kleinkind stevig door.
In het museum gaat het een beetje kriebelen. Dit is de eerste keer waarbij ik mijn begeleiderskaart toon om mijn begeleider gratis toegang te laten krijgen. Maar dat is duidelijk geen probleem!
De zaal waar de medewerker aan de telefoon, problemen voorzag, is inderdaad erg donker. De Levenzaal, niet de aardezaal, begint in de diepte van de zee. Met een enthousiast kleinkind aan de hand, word ik door alle ruimtes getrokken en hellingen opgeduwd. Veel dieren worden door het kleinkind beschreven met naam, favoriet eten en bijpassende geluiden. Dank je wel Freek Vonk!
Alle zalen in het hoge museum zijn te bereiken met de lift of via een prachtig trappenhuis. Hier kom ik later op terug.
De dino's zijn grandioos en ook de andere zalen over o.a. het Surinaamse regenwoud en Nederland in de ijstijd, zijn prachtig maar erg visueel. Beschrijvingen die voor mij toegankelijk zijn, zijn helaas op 1 hand te tellen.
Relatie tussen de teksten en de voorwerpen zijn niet makkelijk te herleiden. Er zijn vaak 2 kolommen,
Nederlands en Engels. Hierdoor wordt de tekst nogal vreemd door de Seeing AI app voorgelezen. Eerst de Nederlandse regel gevolgd door een Engelse regel om dan weer over te schakelen naar Nederlands op de volgende regel. Maar met wat extra handelingen kan ik dat gelukkig ook oplossen.
Als we boven iets gegeten en gedronken hebben, gaan we weer naar beneden om de Levenzaal nog een keer te bezoeken.
De lift laat erg op zich wachten dus nemen we de trap. Zo mooi als de trap naar boven is, zo eng is hij om af te dalen. De prachtige houten treden lijken voor iemand zonder diepte-zicht, op een lange glijbaan. Stoer als
ik ben, klamp ik mij vast aan de trapleuning en daal de 9 verdiepingen voetje voor voetje af. Tegenliggers en uitzichtgenieters trotserend, belanden we weer beneden.
Na een 2e rondleiding door mijn eigen Freek Vonk, gaan we weer richting de auto.
Het kleine busje dat eerder voor het museum stond, blijkt een pendelbusje naar de garage te zijn. Jammer genoeg kom ik daar pas vlak bij de auto achter. Is dit gemist door mijn begeleider of stond het niet op het briefje? Ik zal het nooit weten.
Is Naturalis net zo toegankelijk als
zij zelf denken? JA
De medewerker aan de servicebalie vindt dit
ook een gemis maar weet ook dat het museum hier aan werkt. Ik word
dan ook aangeraden om mijn bevindingen naar hen te mailen.
Dat zal
ik zeker doen.
